yankes

kolejny raz próbuję sklecić podsumowanie. mimo, że minęły ponad 2 lata od tego czasu…
a "sielanka" trwała ponad półtora roku. naprawdę mile spędzony czas. niesamowite przywiązanie, mnóstwo wspólnych tematów, planów na przyszłość – skąd to znasz, nie?.. zakładanie z góry, że wszystko się uda, wszystko będzie jak należy aż… przychodzi ten moment kiedy nagle te zapewnienia tracą sens i znaczenie. nagłe olśnienie, zmęczenie materiału, uczucie odkochania. złudne. przeczucie, że można mieć wszystko i wszystkich. a przez to podejmowanie decyzji w amoku. tylko szkoda, że to było takie złudne. wystarczyły 2 miesiące żeby zrozumieć fatalny błąd. mądry Polak po szkodzie. zerowe szanse na odbudowanie. dwuletnie "odbijanie" sobie na innych. głównie przez pierwszy rok. później zrozumienie, że to nie w tym sens jest i poszukiwanie czegoś zastępczego ale czegoś na dłużej.  ale w międzyczasie myśli o powrocie. przeszłość, wspomnienia… nigdy tak bardzo nie dały mi odczuć co wtedy.. ale niestety brak szans i dalsze pogłębianie się w zagubieniu. aż do momentu kiedy każda sekunda z nią była skarbem. pewne szanse, nadzieje lecz nikłe i rozwiane szybciej niż się pojawiły. i pędzimy dalej do momentu, w którym wszystko znów jest poukładane ale już z kimś innym. ale żeby nie było zbyt pięknie… i tu się pojawia flashback. a z nim uczucie, że te "cudowne" sekundy były perfidne i bolesne. (tak, można zrozumieć i odczuć ból długo po fakcie).
i jesteśmy w czasach współczesnych świadomy wybór przyszłości. i traktowanie wspomnień tylko jako "coś miłego", co było ale nie jest. i rozliczenie się raz na zawsze z przeszłościa. pierwszy rozdział tej całej historii oraz ostatni w tym samym miejscu. zamykamy książeczkę, odkładamy na półkę i idziemy spać.

i parafrazując..
pójdę dalej sam i już mnie nie poznasz.